Juno

Trendonderzoek >> Maatschappelijke verantwoordelijkheid

Zelden zagen we een ontmaagding zo laconiek en toch teder uitgebeeld als in Juno, de door Jason Reitman geregisseerde serieuze komedie over een tienerzwangerschap, die nu al de verrassing van het jaar genoemd kan worden. Juno is een tiener die ongepland zwanger raakt van haar klasgenoot Bleeker. Met de hulp van haar beste vriendin Leah gaat Juno op zoek naar de ideale ouders voor haar ongeboren kind. Ze komt terecht bij Mark en Vanessa, een welgesteld jong koppel met een kinderwens. Als ze geconfronteerd wordt met zware beslissingen, de volwassen wereld en wie ze echt is, kan Juno rekenen op de steun van haar ouders. Bij de strijd om de Oscars mag deze relatief kleine Amerikaans-Canadese productie het met vier nominaties (beste film, regie, actrice en scenario) opnemen tegen zwaargewichten als Atonement en No Country For Old Men. De charme van het door Cody bedachte verhaal zit onder andere in het non-conformisme van Juno, waardoor het ondanks licht excentrieke trekjes toch opmerkelijk authentiek overkomt.Het beeld doet soms denken aan een stripverhaal; de dialogen zijn nu eens spits en gevat, dan weer bijna muzikaal van toon. Juno kent oprecht ontroerende momenten, maar houdt zich, net als de dappere hoofdpersoon, verre van traditioneel sentiment. Het is gewoonweg een opluchting dat het maken van de echo nu eens vergezeld gaat van scherp sarcasme. Maar waar het natuurlijk vooral om gaat is dat Juno met al zijn tegendraadse kwaliteiten laat zien hoe een eigenwijze tiener, haar bedeesde vriendje, haar eigen ouders en een naar moederschap smachtende vrouw met onvolwassen echtgenoot zich in de ontstane verwarring rekenschap geven van hun sluimerende gevoelens. Ze moeten opnieuw hun koers bepalen, terwijl de gebruiksaanwijzing van het leven even zoek is. Juno is geen film met een boodschap, behalve misschien een pleidooi voor het gebruik van condooms. Juno is wel volstrekt onbevangen en roekeloos optimistisch.